Devdas tabassum qildi. U yomg‘irda orqasiga o‘girilib, shahar tashqarisidagi eski tut daraxti tagiga bordi – o‘sha bolalik joyiga. U yerga yiqilib, so‘nggi nafasida faqat bitta so‘z aytdi: "Paro..."

Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi. "Paro, sen men darajamga teng emassan. Otam rozi bo‘lmaydi."

Oradan yillar o‘tdi. Devdas kasal bo‘lib, so‘nggi nafasida Paroni ko‘rishni orzu qildi. Bir tun bo‘ronli yomg‘irda u Paroning eshigini taqillatdi. Paro ichkarida o‘z eri bilan edi. Eshikni ochmadi, lekin ko‘z yoshlarini yutib, "O‘tgan narsa qaytmas, Devdas" dedi.