Mënyra e shkrimit në etiketë e thoshte: Garfield i afroi sytë e tij të mëdhenj, e qetë e tha: “Kjo duket si një mision i vërtetë”. Jon, duke qeshur, i blen një paketë, por i thotë: “Më shumë vegull, Garfield!” – e cila ishte vetëm një frazë shaka për “Më shumë ushqim”.

Garfield, me një shikim të këndshëm, iu përgjigj: “Më shumë peshk… apo më shumë krejt!” (që, sipas tij, do të thotë “më shumë gëzim!” në shqip).

Kur mbrëmja u shtrëngua, Garfield u ul në një stol të vjetër në një kafene të ngjashme me “Mali i Kafshëve”. Ai hapi një biskotë, shikoi nëpër dritaret e qytetit dhe thirri: “Më shumë krejt, më shumë krejt!” – duke përfunduar një aventurë që, megjithë të gjitha “Më shumë” e thashë, e la në zemër të tij një kujtim të ëmbël për Shqipërinë. Edhe një mace e njohur botërore mund të gjejë gëzim dhe shaka në çdo qoshe të botës – nëse ka biskota të mira dhe shoqëri të ngrohtë. Shpresoj të kënaqë këtë histori “Garfield shqip”!

Më pas, Jon dhe Garfield vizituan Parkun e Madh të Tiranës, ku u takuan me një grup të vogël kafshësh të rralla: një lepur i bardhë, një pëllumb i zi, dhe një qeni i vogël me një çorape të kuqe. Garfield, duke u përpjekur të jetë i sjellshëm, i dha lepurit një “punch” (një copë biskote). Pëllumbi, i habitur, e pa si “Garfield i vërtetë” – “Më shumë kafe, më shumë krejt!” – dhe e ndihmoi atë të gjejë një vend të qetë ku mund të piqej në dritën e diellit.

Për të përfunduar ditën, Jon dhe Garfield u nisën drejt sheshit të Skënderbeut. Nën dritat e ndritura të trëndafilave, ndodhi një shfaqje muzikore të folklorit shqiptar. Garfield, i habitur nga ritmi i “valcës”, filloi të “valojë” (në vetvete) me gjunjëzat e tij të mbushura me “krem”. Jon, duke e parë këtë spektakël të çuditshëm, qeshi dhe i tha: “Garfield, ti je më i mirë se çdo këngë popullore!”